در زندان های آریامهری و اسلامی قاعده بر این بوده و هست که همزمان با تنبیه موردی ی زندانیان و پیش از هجوم گاردها به داخل بندها، ملاقات ها و تلفن ها و هر وسیله ارتباط با بیرون را قطع می کردند و می کنند. در مقیاسی عظیم و تاریخی، این قطع ارتباط با بیرون به هنگام اجرای فتوای خمینی برای قتل عام زندانیان سیاسی در ۱۳۶۷ هم به دقت اجرا شد. توصیف اضطراب زندانیان در فضای جابجائی همبندان و شایعات هولناک ضمن قطع ملاقات ها، در خاطرات برخی زندانیانِ جان به دربرده از آن قتلعام، مو برتن راست می کند.
بیخبری بیرونیان از عزیزان دربندشان و نگرانی هایشان از جنسی است، و حال و هوای بندیان بی دفاع در زیر باتون شلاق و پوتین های گله های درنده، از این که نمی توانند صدای خود را به بیرون برسانند، از جنسی دیگر؛ بیخبری چیزیست و تنها ماندگی در چنگ و چنگال درندگان، چیزی دیگر.
این روزها وضع عموم مردم در زندان بزرگ ایران همین گونه است: گیر افتاده در زیر باران بمب و موشک و در محاصره انفجارهای مهیب در چند قدمی محل کار و زندگی، در هول و ولای جان، ای بسا بی نان و بی سرپناه و زخمی؛ مردمانی که از پی هر انفجار بمب و موشک " موجی" می شوند و کودکان معصومی که اگر زنده بمانند تا پایان عمر " موجی" های جسمی -روانی این انفجارها و دهشت ها خواهند بود... و همزمان، گیر افتاده در محاصره ی تهدیدات ماموران انتظامی و سپاهی و بسیجی قتّال بی شرف در هر محله و معبر و هر نفسگاهی.
قطع اینترنت و وسائل ارتباطی در داخل و با خارج از کشوردر چنین وضعیتی، برای کسانی که در خارج اند، اسباب بیخبری واضطراب است اما برای مردمی که در داخل در چنان موقعیت و شرایط فجیعی گیر افتاده اند، یک مصیبت روانی ی فردی و جمعی، مضاف بر مصائب محسوس و عیانِ جنگ و سرکوب داخلی است: مصیبتِ انزوا، بی پناهی، مصیبتِ تنهاماندگی.
قصد رژیم از قطع اینترنت ممانعت امنیتی از ارتباطات داخلی برای سازماندهی و نیز انعکاس اخبار ایران در جهان است، این ها را همه می دانند؛ اما احساس آن دست و پا بسته ای که در زیر ضربات مرگبار، کهنه در حلقوم اش چپانده اند تا حتا حق نعره زدن از درد را هم ازو بگیرند، چقدر در حساب است؟
قطع اینترنت و وسائل ارتباطی مردم میان خود و با دنیا، در متن جنایاتی جنگی و پلیسی که علیه مردم عادی بی دفاع در جریان است، یک "جنایت نرم افزاری" اما سخت علیه بشریت است.
